مطابق ماده 13 قانون آیین دادرسی کیفری مرور زمان‌ یکی از موارد موقوف شدن تعقیب کیفری است. مرور زمان، عبارت از گذشتن مدتی است که پس از انقضای آن از دیدگاه قانونی اعلام شکایت، تعقیب و تحقیق و رسیدگی به دعوای عمومی، صدور حکم و سرانجام مجازات امکان پذیر نیست.

لذا با توجه به تعریف فوق‌الذکر مرور زمان به ۴ قسمت تقسیم می شود:

۱. مرور زمان شکایت(ماده 106 قانون مجازات اسلامی)

۲. مرور زمان تعقیب (ماده 105 قانون مجازات اسلامی)

۳. مرور زمان صدور حکم (ماده ۱۰۵ قانون مجازات اسلامی)

۴. مرور زمان اجرای مجازات(ماده ۱۰۷ قانون مجازات اسلامی)

بنابراین مطابق ماده 106 قانون مجازات اسلامی در جرایم تعزیری قابل گذشت هرگاه متضرر از جرم در مدت یک سال از تاریخ اطلاع از وقوع جرم شکایت نکند، حق شکایت کیفری او ساقط می شود مگر این که تحت سلطه متهم بوده یا به دلیلی خارج از اختیار، قادر به شکایت نباشد که در این صورت مهلت مزبور از تاریخ رفع مانع محاسبه می شود. هرگاه متضرر از جرم قبل از انقضای مدت مذکور فوت کند و دلیلی بر صرف نظر وی از طرح شکایت نباشد هر یک از ورثه وی در مهلت شش ماه از تاریخ وفات حق شکایت دارند.

تبصره: مطابق قانون، توهین به اشخاص عادی از قبیل فحاشی و به کار بردن واژه‌های رکیک، اذیت و آزار زن حامله که منجر به سقط جنین شود، امتناع از سپردن طفل به اشخاصی که به طور قانونی حق مطالبه او را دارند، ترک انفاق، افشای سر، تهدید و اکراه، کشتن حیوان حلال گوشت متعلق به دیگری، تلف‌کردن یا سوزاندن اسناد یا اوراق تجاری یا غیرتجاری و غیردولتی، تخریب نخلستان یا تاکستان یا باغ میوه دیگری، تصرف ملک دیگری با قهر و غلبه، ورود به عنف به منزل یا مسکن دیگری، افترا، توهین و هتک حرمت و نشر اکاذیب از جمله جرایم قابل گذشت است.

منبع: میزان