علی اصغر خسروی- اواخر سال گذشته بود که یک دیپلمات هم استانی که از ورزشکاران رشته کوهنوردی است به قله «مونت کنیا» یا همان کوه شگفت انگیز و زیبای «کنیا» در قاره آفریقا صعود کرد.

 «محمد امانی» متولد شهرستان بجنورد و دیپلمات و مسئول امور کنسولی سفارت جمهوری اسلامی ایران در نایروبی پایتخت کشور کنیاست. او که سال هاست در رشته کوهنوردی فعالیت می کند توانست در حرکتی نمادین و به عنوان اولین دیپلمات ایرانی به کوه کنیا و سومین قله بلند این کوه با نام «لینانا» به ارتفاع 4985 متر صعود کند.

دومین قله مرتفع قاره آفریقا با 5199 متر ارتفاع در «مونت کنیا» قرار دارد. از سوی دیگر در کوه کنیا مرتفع ترین پارک ملی جهان هم استقرار دارد که از زیباترین و غنی ترین پدیده های طبیعی کره خاکی با سه و نیم میلیون سال قدمت است. نام کشور کنیا از این کوه شگفت انگیز گرفته شده و در سال 1997 به عنوان ذخیره ژنتیک کره زمین در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. برای صعود به این کوه، راه های مختلفی وجود دارد ولی سه مسیر «نارومورو» (اصلی ترین مسیر و سریع ترین راه برای دسترسی به قله لینانا که به راه اتریش ها نیز معروف است و کمپ های آن مناسب تر و مجهزتر هستند)، «سیریمون» و «چیگوریا» (زیباترین مسیر که دارای چندین دریاچه است) مناسب ترین مسیرهای صعود به این کوه زیبا هستند. 

حداقل زمان برای صعود و فرود از این قله 3 شب و 4 روز است و کوهپیمایان پس از طی مراحل اداری و ثبت نام رایانه ای در گیت ورودی و معرفی راهنما مجوز صعود دریافت می کنند. 

همچنین از مسیر «نارومورو» در ارتفاع 4800 متری، کمپ دائمی مجهزی از سوی کوهنوردان اتریشی به منظور استفاده سنگ نوردان برای صعود و فرود از دیواره فنی چند صد متری مونت کنیا احداث شده است. در تمام طول سال مونت کنیا قابل صعود است ولی بهترین زمان آن ماه های ژانویه، فوریه، جولای، آگوست و سپتامبر (بهمن، اسفند، تیر، مرداد و شهریور) است. 

 

 

فتح قله با یک گروه 5 نفره

روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، ماجرای صعود «محمد امانی» در قاره آفریقا را این گونه روایت کرده است: این دیپلمات در روز پنج شنبه 16 تا یک شنبه 19 مارس 2023 (25 تا 28 اسفند 1401) با یک گروه 5 نفره کوهنورد برای اهتزاز پرچم جمهوری اسلامی ایران و شعار «صلح برای همه» و مستحکم کردن پیوند دوستی دو کشور، قله کنیا را فتح کردند. بلندترین نقطه کوه، «باتیان» نام دارد که ارتفاع آن 5199 متر و دومین نقطه مرتفع به نام «نلیون» (5188 متر) است. 

برای صعود به بالاترین قله، مهارت های تخصصی لازم است، با این حال، پیاده‌روی به نقطه «لینانا» نسبتاً قابل مدیریت است و می‌تواند توسط کوهنوردان عادی نیز انجام شود.

 مونت کنیا در پارک ملی کوه کنیا که کمی در جنوب خط استوا در منطقه مرکزی کنیا قرار دارد، دیده می شود. پارک ملی کوه کنیا یک سایت میراث جهانی یونسکو و زیستگاه طبیعت است که شامل پوشش درختان انبوه، جنگل‌های بامبو، مناطق کوهستانی و قله‌های پوشیده از برف است. همچنین این منطقه دارای دریاچه‌های یخچالی، دره‌های زیبا و چشمه‌های طبیعی بسیاری است که آن را به مقصدی واقعاً زیبا برای بازدید تبدیل می‌کند.

در بین سه قله، «باتیان» و «نلیون» فنی تر و سخت تر از «لینانا» هستند که محبوب ترین آن هاست. 8 مسیر اصلی کوهنوردی در کوه کنیا وجود دارد که همگی به پایین ترین قله، نقطه «لینانا» با ارتفاع 4985 متر (16355 فوت) می رسند. اکثریت 15 هزار بازدیدکننده سالانه به قله کوه صعود می کنند اما برای کسانی که مهارت های فنی صعود دارند، قله دوم «نلیون» و مرتفع ترین نقطه «باتیان» نیز وجود دارد. کوه کنیا تقریباً در 200 کیلومتری شمال نایروبی، پایتخت کنیا قرار دارد و به راحتی از طریق جاده با استفاده از گزینه های حمل و نقل مختلف قابل دسترسی است. این گزینه ها شامل اتوبوس، مینی بوس، تاکسی یا کرایه خودرو یا خودروی شخصی است. هنگام پیاده‌روی، مسیر ابتدا شما را از میان درختان انبوه بامبو می‌برد و به دشتی می‌رسد. مناظر خیره کننده ای از قله های پوشیده از برف و دره های سرسبز را در راه خواهید دید و اوقات استثنایی را سپری خواهید کرد.

 از آن جایی که از میان جنگل ها عبور خواهید کرد، ممکن است خوش شانس هم باشید و حیات وحش غنی آفریقا را ببینید. دیدن فیل‌ها، شیرها، پلنگ‌ها و بسیاری از حیوانات دیگر در خانه طبیعی‌شان بسیار لذت بخش خواهد بود. صرف نظر از این که کدام مسیر را انتخاب می کنید، در بیشتر موارد، به یک راهنما و باربری نیاز دارید که شما را در کوهستان راهنمایی کند. 

کوهنوردان معمولاً مسیرهای مختلفی را برای صعود و فرود خود انتخاب می کنند که رایج ترین ترکیب ها گزینه های «سیریمون - چیگوریا» (6 یا 7 روزه) و «سیریمون - نارو مورو» (4 تا 5 روزه) است.

 

 

 نگاهی به کنیا 

پس از مطالب روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، نگاهی کوتاه به کشور کنیا داشته باشیم. کنیا در شرق قاره آفریقا قرار دارد و از شمال با اتیوپی، از شمال غربی با سودان جنوبی، از غرب با اوگاندا و از جنوب غربی و جنوب با تانزانیا همسایه است. این کشور همچنین از جنوب و جنوب غربی به اقیانوس هند می رسد. 

کنیا دروازه ورود به شرق و مرکز آفریقا محسوب می شود و در بعد اقتصادی نقش این کشور به دلیل مجاورت با اقیانوس هند، در زمینه صدور کالاهای کشورهایی همچون اوگاندا،‌ کنگو، رواندا، بروندی و سودان جنوبی به بازارهای جهانی دارای اهمیت است. 42 قبیله از نژادهای مختلف آفریقایی در کنیا مورد شناسایی قرار گرفته است که مهم ترین آن ها «کیکویو»، «لوو»،‌ «لوا»، «‌لویه»، «کامبا»، «کالنجین»، «کیسی» و «ماسایی» هستند. در این میان، شاید نام قبیله «ماسایی» برای برخی افراد آشناتر باشد. مهم ‌ترین ویژگی‌ این قبیله، تعلق خاطر آنان به حفظ سنت‌های اجداد و پیشینیان خویش است و از این رو با وجود گسترش مظاهر جدید تمدنی، ماسایی‌ها را می توان از معدود قبایل آفریقایی دانست که با سرسختی درصدد حفظ ارزش‌های بومی خود هستند و هنوز گروه‌هایی از آنان وجود دارند که خود را به طور کامل از تاثیر و نفوذ تمدن جدید دور نگه داشته‌اند. «نایروبی» پایتخت کنیا، یکی از بزرگ ترین و معروف ترین پایتخت های آفریقایی و مرکز ارتباطات و فعالیت های اقتصادی شرق و مرکز آفریقاست. به نایروبی لقب «شهر سبز زیر تیغ آفتاب» را داده اند و جالب این جاست که گفته می شود برخی از اهالی آفریقا دیدار نایروبی را برابر با دیدار از کل آفریقا می دانند.

و اما ورزش! کنیا در رشته‌هایی مثل فوتبال، اتومبیل رانی، راگبی، کریکت و بوکس فعال است و این رشته ها طرفداران زیادی در این کشور دارد. این کشور از دوندگان استقامت و نیمه استقامت بسیار خوبی در جهان برخوردار است به طوری که در مسابقات مختلف جهانی و المپیک در ماده های مختلف دو و میدانی و به خصوص ماراتن چندین قهرمان به دنیا معرفی کرده ‌است. سال 1394 هجری شمسی بود که کنیا در پانزدهمین دوره مسابقات دو و میدانی قهرمانی جهان برای نخستین بار در تاریخ، عنوان نخست این رقابت ها را کسب کرد. «پل ترگات»، «کاترین اندریبا» و «الیود کیپچوگه» از قهرمانان دو و میدانی کنیا هستند. در این بین، «کیپچوگه» قهرمان ماراتن المپیک، لندن، ریو و توکیو   نخستین شخصی است که موفق شد مسافت کامل دوی ماراتن را در کمتر از ۲ ساعت بدود. در اکتبر ۲۰۱۹ «کیپچوگه» مسافت ۴۲ کیلومتر و ۱۹۵ متری را در یک ساعت و ۵۹ دقیقه و ۴۰ ثانیه دوید اما چون این رکورد در یک رقابت ثبت نشده بود، به‌عنوان رکورد جهانی محسوب نشد.